Żywy Różaniec wspólnotą wiary i modlitwy (2026)

Moderator krajowy Żywego Różańca w Polsce ks. Jacek Gancarek, skierował do członków Żywego Różańca okolicznościowe słowo z okazji Jubileuszu 200-lecia powstania Stowarzyszenia Żywego Różańca. Podkreślił, że „rok 2026 w historii Kościoła zarówno w Polsce jak i na świecie, to czas szczególnej łaski i wdzięczności”, za Stowarzyszenie Żywego Różańca założonego w 1826r. przez bł. Paulinę Jaricot – „świecką kobietę, która zaufała mocy modlitwy różańcowej i jej misyjnemu oddziaływaniu na cały świat”. Podkreślając wielką rolę Żywego Różańca w Kościele, napisał, że „Żywy Różaniec od dwóch stuleci jest szkołą modlitwy, budowania wspólnoty i odpowiedzialności za Kościół, a zarazem największą wspólnotą modlitewną w naszej Ojczyźnie. To dzięki prostocie modlitwy różańcowej wiernie podejmowanej dzień po dniu Kościół nieustannie doświadcza duchowych owoców nawróceń, pokoju i odnowy wiary”.

Centralnym miejscem świętowania Wielkiego Jubileuszu Żywego Różańca w Polsce, będzie Jasna Góra. To tam w dniach 5 – 6 czerwca br. odbędzie się III Ogólnopolski Kongres Różańcowy połączony z XIV Ogólnopolską Pielgrzymką Żywego Różańca. U stóp Matki Bożej Częstochowskiej członkowie Żywego Różańca w Polsce spotkają się pod hasłem: „Różaniec modlitwą o Boże Miłosierdzie dla świata”.

Założycielka Żywego Różańca, bł. Paulina Jaricot, do nowo powstających Róż różańcowych, pisała listy, by w ten sposób pomóc coraz głębiej przeżywać modlitwę różańcową. W jednym z listów napisała: „ Co do mnie, o modlitwie różańcowej mogłabym powiedzieć, że wszystkie dobra przyszły do mnie przez różaniec… Przez różaniec zrozumiałam, że upokorzenie serca i modlitwa oparte na ufności pokładanej w zasługach Syna Bożego, to jedyne sposoby, żeby w jakiejś duszy zaprowadzić królestwo pokoju. Przez różaniec mój umysł bardziej oderwał się od wszystkich rozumowań ludzkiej mądrości, żeby nadzieję na zbawienie świata pokładać już tylko w tajemnicach życia i śmierci Boga, który stał się człowiekiem i ofiarą swojej miłości”. Bardzo pragnęła, aby „uczynić różaniec modlitwą wszystkich”. 

Co daje przynależność do Żywego Różańca? Codzienne odmawianie różańca we wspólnocie Żywego Różańca uczy systematyczności i pomaga utrzymać stały, codzienny kontakt z Jezusem i Jego Matką Maryją. Pomaga też utrzymać duchową łączność z tymi, którzy do tej Wspólnoty należą. Wspólnota Żywego Różańca modli się nie tylko w intencjach wyznaczonych przez papieża, ale modli się także za swoich członków, a to daje poczucie bezpieczeństwa oraz siłę w codziennych życiowych zmaganiach. Należący do Żywego Różańca mają też udział w duchowych dobrach całego Stowarzyszenia oraz w maryjnych obietnicach dla osób odmawiających różaniec.

Rozważając poszczególne tajemnice różańca świętego, idziemy razem z Maryją w naszej pielgrzymce wiary. Wpatrzeni w Maryję widzimy w Niej cichą, pokorną, a zarazem niezwykle odważną Przewodniczkę w naszym życiu na ziemi. Maryja jest dla nas wzorem przeżywania codzienności z głębokim zaufaniem wobec Boga, nawet wtedy, gdy jest nam w życiu bardzo ciężko, gdy tego co dzieje się w nas i wokół nas, do końca nie rozumiemy. Drogami wiary nie powinno kroczyć się samemu, bez przewodnika. Dlatego tak bardzo ważne jest, by w swoim życiu wybrać właśnie Maryję jako Przewodniczkę, bo „kiedy jest źle, ciemno i kiedy wydaje się, że nic nie ma sensu, to wtedy Ona nas prowadzi powoli i czule”. To Maryja pierwsza przeszła tę drogę wiary, na którą Chrystus zaprosił każdego z nas w momencie Chrztu świętego, byśmy byli Jego uczniami, świadkami i misjonarzami. Żyć wiarą tak jak Maryja, to żyć w posłuszeństwie Bogu wypełniając Jego wolę oraz żyć miłością zarówno do Boga, jak i do naszych bliźnich. Maryja jest dla każdego z nas wzorem budowania właściwych relacji, niesienia innym pomocy i wsparcia, nawet jeżeli będzie to związane z bólem, cierpieniem i wyrzeczeniem. Maryja  nigdy też nie stawia siebie w centrum, ale zawsze kieruje do Boga, do Jezusa zachęcając „Zróbcie wszystko co mój Syn wam powie”. Pamiętajmy, że mamy czynić wszystko co Jezus nam mówi, nawet wtedy gdy wydaje się nam to bardzo trudne i niezrozumiale!

Postawmy w naszym życiu na Maryję, odmawiajmy codziennie różaniec przynależąc do Stowarzyszenia Żywego Różańca. Amen.
(o.R.)

400 lat franciszkanów

565 lat franciszkanów

we Wschowie

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.

W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.

 

Czytaj dalej na temat historii klasztoru

 

 

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu