W naszym MaryjnymSanktuarium w sobotę 13 czerwca o 9.30 Msza św. i nabożeństwo ku czci św. Antoniego Padewskiego, połączone z poświęcenie lilii oraz specjalnym błogosławieństwem dzieci. Serdecznie zapraszamy rodziców z dziećmi oraz prosimy o przyniesienie lilii. Msza św. ku czci św. Antoniego także o 7.00. 


Św. Antoni żył 36 lat (1195-1231). Wiele ludzkich serc rozpalił miłością do Jezusa Chrystusa. Papież Leon XIII nazwał go „świętym całego świata”. Zasłynął jako wielki obrońca ubogich, patron szukających Boga oraz patron rzeczy zagubionych. Bardzo wielu małżonków wyprasza przez jego wstawiennictwo tak bardzo upragnione i długo oczekiwane potomstwo. W niespełna rok po śmierci, bo 30 maja 1232 r. został ogłoszony świętym. Chyba nie ma człowieka, który by nie znał słynnej modlitwy:

Jeśli cudów szukasz, idź do Antoniego,
Wszelkich łask dowody odbierzesz od niego.
Za jego przyczyną chorzy zdrowo wstają,
Z rąk i nóg pojmanych okowy spadają.
W każdej on potrzebie pomoże, pocieszy
I w każdym nieszczęściu na ratunek spieszy.

Jest wiele zwyczajów, które są kultywowane w uroczystość św. Antoniego.
Jednym z nich jest poświęcenie lilii, nazywanych od imienia Świętego liliami św. Antoniego. Święci się je jako wyraz wdzięczności i ku uczczeniu św. Antoniego. Płatki kwiatów, przechowywane w domu albo noszone, mają pomóc człowiekowi w chorobie i innych cierpieniach. Święty Antoni z Padwy na bardzo wielu obrazach przedstawiany jest z białą lilią w ręku. Na niektórych wizerunkach lilia znajduje się gdzieś w jego pobliżu, np. na stole. Czasem trzyma ją Dzieciątko Jezus, spoczywające w ramionach Świętego. Lilia stała się symbolem Maryi, Jej dziewictwa, czystości, niewinności i prostoty. Jest bardzo prawdopodobne, iż lilia dlatego znalazła się na wizerunkach św. Antoniego, że on w swoich kazaniach dość często mówił o jej symbolicznym znaczeniu. W Kazaniu na XV Niedzielę po Pięćdziesiątnicy czytamy: „Zwróć uwagę, że w lilii są trzy właściwości: lekarstwo, blask i zapach. Lekarstwo znajduje się w jej korzeniu, blask i zapach są natomiast w kwiecie. Te trzy właściwości przedstawiają pokutników, ubogich duchem, którzy krzyżują swoje członki z ich wadami i pożądaniami, zachowują w sercach pokorę, aby zdusić bezwstydność pychy, strzegą czystości ciała i rozprzestrzeniają zapach dobrej sławy”. Streszczając słowa Świętego można powiedzieć, że lilia jest symbolem świętości życia człowieka. Nawiązując w tym kazaniu do słów Jezusa, który mówił o wspaniałym przybraniu, czyli wyglądzie „lilii na polu” (Mt 6,28), św. Antoni zauważa, że na polu, jakim jest świat, lilię, czyli świętość człowieka, trzeba ochraniać, troszczyć się o nią, co wymaga czuwania. Wspomina, że trzeba jakiegoś heroizmu, aby pięknie kwitnąć na polu czyli pośród świata, gdzie tak łatwo może ulec zniszczeniu podwójny wdzięk tego kwiatu, to znaczy piękno świętego życia i zapach dobrej sławy…

Od najdawniejszych czasów jest pielęgnowany zwyczaj, zwłaszcza w świątyniach franciszkańskich, uroczystego błogosławienia dzieci. Św. Antoni już za życia uzdrowił wiele dzieci, ustrzegł od zła. Także po śmierci czynił wiele cudów, uzdrawiając dzieci będące u kresu życia.

Znane jest składanie ofiar na „Chleb św. Antoniego” na znak, że Święty kochał ubogich i dzielił się z nimi wszystkim, co miał. Św. Antoni jest dla nas wzorem w służbie najuboższym i wielkim orędownikiem u Boga, nawet w najtrudniejszych sprawach, z których po ludzku wydaje się, że nie ma ratunku.

Błogosławienie lilii   
Módlmy się: Boże, Stwórco, który zachowujesz rodzaj ludzki, miłośniku świętej niewinności, Dawco łaski i Sprawco wiecznego zbawienia; obdarz te lilie Twoim świętym błogosławieństwem, przedstawiamy Ci je jako wyraz wdzięczności i ku uczczeniu świętego Antoniego, Twego Wyznawcy, pokornie prosząc o Twoje błogosławieństwo. Niech przez zbawienny znak Krzyża świętego spłynie na nie rosa Twego niebieskiego poświęcenia. Tyś sprawił najłaskawiej, że kwiaty te wydają przemiłą woń i służą człowiekowi ku zdrowiu. Daj, więc i utwierdź w nich tę moc, aby użyte w przeróżnych dolegliwościach za wstawiennictwem Twego sługi świętego Antoniego, przechowywane w naszych domostwach lub nabożnie noszone, odpędzały od nas siły nieczyste, sprowadzały zbawienną wstrzemięźliwość, oddalały choroby i wyjednały dla wszystkich, którzy Ci służą, łaskę i pokój. przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Błogosławienie dzieci
Módlmy się: Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, który zrodzony przed wiekami; chciałeś jednak w doczesności być dzieckiem i miłujesz niewinność tego wieku; Ty z miłością tuliłeś i błogosławiłeś przyniesione Ci dzieci, oraz sam jako dziecię zstąpiłeś w objęcia świętego Antoniego: racz, więc te dzieci zawczasu otoczyć słodyczą swego błogosławieństwa i spraw, aby złość nie odmieniła ich umysłu, oraz dozwól, aby za przyczyną tegoż świętego Antoniego, którego opiece i obronie je polecamy, wzrastając w latach; mądrości i łasce, mogły zawsze Tobie się podobać. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Niech was błogosławi i niech strzeże serc waszych Wszechmogący Bóg Ojciec, i Syn, i Duch Święty. Amen.

400 lat franciszkanów

565 lat franciszkanów

we Wschowie

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.

W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.

 

Czytaj dalej na temat historii klasztoru

 

 

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu