W ramach obchodów 800. rocznicy śmierci św. Franciszka odbędzie się historyczne wydarzenie, na które zaproszeni są pielgrzymi z całego świata. Po raz pierwszy szczątki świętego będą widoczne dla wszystkich w dniach 22 lutego do 22 marca 2026 roku.

To niezwykły dar i szczególne zaproszenie do modlitwy. Wydarzenie oparte będzie na ewangelicznym motywie ziarna, które obumiera, aby przynieść owoce miłości i braterstwa. Zachęci do refleksji nad życiem świętego, który 800 lat po śmierci nadal przynosi owoce i inspiruje wielu.

„Ekspozycja ciała św. Franciszka nie jest tylko wydarzeniem religijnym, ale potężnym przesłaniem dla wiernych i całego społeczeństwa. Przypomina nam, że z życia poświęconego miłości mogą wyniknąć nieoczekiwane owoce. Franciszek żyje nadal, a jego duch nadal działa wśród nas, wzywając nas do bycia budowniczymi pokoju, strażnikami stworzenia i świadkami miłości, która nigdy nie umiera.

Historyczne wydarzenie z okazji stulecia duchowości franciszkańskiej
Publiczne wystawienie szczątków św. Franciszka nastąpi za zgodą Papieża Leona XIV, udzieloną za pośrednictwem watykańskiego Sekretariatu Stanu. Szczątki świętego będzie można nawiedzać w dniach od 22 lutego do 22 marca 2026 r. w Bazylice św. Franciszka w Asyżu. Ciało Biedaczyny zostanie przeniesione z grobowca w krypcie i umieszczone u stóp ołtarza papieskiego w dolnym kościele bazyliki św. Franciszka.

Pochówek św. Franciszka: najważniejsze fakty
W 1224 r., w czasie, gdy Franciszek pościł przez 40 dni na górze Alverna, na jego ciele pojawiły się stygmaty, czyli rany w tych samych miejscach, w których miał je ukrzyżowany Chrystus. Był to pierwszy w historii Kościoła taki przypadek. Franciszek zmarł w 1226 r. w Porcjunkuli. W niespełna dwa lata później papież Grzegorz IX ogłosił go świętym.

Po śmierci Biedaczyny z Asyżu jego ciało zostało ukryte pod ołtarzem głównym dolnego kościoła Bazyliki, aby zapobiec ewentualnej kradzieży. Pozostawało ukryte przez wieki, aż odnaleziono je w nocy z 12 na 13 grudnia 1818 r. po długich i trudnych poszukiwaniach. Pierwsze oficjalne badanie miało miejsce w 1819 roku i potwierdziło, że szczątki należą do Franciszka.

W późniejszych latach przeprowadzono kolejne badania, m.in. w 1978 r. z okazji przygotowań do 750. rocznicy śmierci św. Franciszka oraz w 2015 r. Badania sprzed 10 lat to do tej pory ostatnie jakie wykonano.

400 lat franciszkanów

565 lat franciszkanów

we Wschowie

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.

W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.

 

Czytaj dalej na temat historii klasztoru

 

 

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu